Yavuz Bülent Bâkiler’in aziz hatırasına…
Yalnızız bir dağın başında şimdi
Koyaklar geçmiştik yarpuz kokulu
Adımız bir mezar taşında şimdi
Çokça yorgunuz ve yarı uykulu
Senden bana akan mısralarını
Kuşandım ruhuma bir hırka gibi
Yıkarken Hürmüz’ün Kisralarını
Öykündük hep sana son fırka gibi
Sen ve ben bağıyız Anadolu’nun
Muhsin çileler var kursağımızda
Şiiri sendedir şu Hak Yolu’nun
Ölümden öte köy var sağımızda
Sözcükleri cenge çağıran sesin
Bir yetim başını okşar gibiydi
Kavı oldun Türkçe meşalesinin
Bu yangın bu çağı aşar gibiydi
Gidenler giderken atın sırtında
Taşıdı mukaddes kahır yükünü
Bu da yazılmıştır Allah katında
Yavuz yalnız geçti dünya çölünü
Oğuzhan Âsım Güneş
