Anne
Gözümün nûru olanım söyle
Neden karanlık bakıyor insanlar aydınlığıma
Hani sen pırıl pırıl bir ay ışığısın ya
O yüzden senin olmuyor bir türlü bu dünya
Annem
Seninleyim bir tanem
Neden öğrendik bu kadar susmayı
Denilir ki yavrum
Sen konuşunca şairler bırakmışlar yazmayı
Rahle gibi açmış hepsi huzurunda kalbini
Yürekten söylemeyi öğrenebilmek için
Yeryüzü kabuğun yeridir gökyüzü iç’in
Yeryüzünde susayın denilmiş gökyüzünde için
Yeryüzü sabrın ve tevbenin yeri
Gökyüzü sınavdan geçmişliğin
Yerde susulur bazen gökte konuşabilmek için
Anne bak
Bu örtüden Allâh bana taç yaptı
Aferin benim akıllı kızıma ne güzel bahtı
Bildi ruhum seni yaklaşarak ruhuna
Tesbessümü oldun gökyüzünün
Orada müjdemsin benim burada saadetim
Anneciğim
Efendim canım kızım söyle meleğim
Allâh neden alır anneleri erkenden yanına
Evlatları daha çok benzesin diye yavrucuğum
Yaşadıklarıyla ve yaşayamadıklarıyla Resulullâha
Anneciğim seni ben çok özledim
Sabret benim güzel kızım
Sabret kalbimin imkanı
Göynümdeki ziynetim yeşil zeytinim
Göğsümün avuçlarını süsleyen eserim
Unutkan değildir senin Rabbin
Benden daha az merhametli değildir senin Rabbin
Herkesin Rabbidir Allâh senin de Rabbin
Herkesin Rabbidir Allâh en çok da senin Rabbin
Yaz artık sen de şair kılınan
Demleme fazladan sözsüz şiiri
Benim kızım ulular halkasından
Benim kızımın gönlüdür nasılsa
En veciz şiirlerin pîri
Dinle sen de öğren yüreğinden bir tutam
Her şey eve güzelce dönebilmek içindir
Sabırsa sabır
Şiirse şiir
| hâfî
