Yüzüne yollar çizer zaman,
sen gökyüzü gibi gencecik…
Fistanlar giyer, güller serersin;
sesin umudu taşır gönlüme,
sesin hep gencecik.
Isınır içim koklayınca ellerini;
öyle mübarek ki ellerin,
değil toprak, değil çiçek;
sanki göklerden gelmiş gibi.
Yükümü karnından almışlar senin,
yükü sırtındadır ömrümün.
İşte yüzünde şükre sebep gülücük,
işte göğe açılmış ellerin…
Ben güzelliği senden tanıdım;
güzellik merhametmiş, bildim.
Allah’ı sevdim, Peygamber’i…
Güzeli,
mis kokan ellerinden bildim.
Yakuphan Ustaoğlu
