Otuz yıl demedim dünya düzünde
Baharı da tattım ömür güzünde
Çeyrek asır sebât kıldım hüzünde
Bunca yaşadımsa küslüğümdendir
Sesim şu seslerin belki en tizi
Yoktur şiirimin tevil temyizi
Sırtımda günah ve mübahın izi
Bunca taşıdımsa küslüğümdendir
Beşiyle de birdim parmaklarımın
Suyu hep sert aktı ırmaklarımın
Vebali bendedir tırnaklarımın
Bunca kaşıdımsa küslüğümdendir
Say ki ahdimiz var türlü yasakla
Öfke varken sevgi gelmiyor akla
Dava bildiğimi tam üç talakla
Bunca boşadımsa küslüğümdendir
Çatık kaşlarımla ömür yaftası
Hıncım alev alev, yürek kaskatı
Çattığım tek çatı kabir tahtası
Bunca döşedimse küslüğümdendir
Münhasır bakmaz mı körpe yaşına
Elim yetişmedi yetim başına
Sustukça konuştum hepsi boşuna
Bunca boş adımsa küslüğümdendir
Oğuzhan Âsım Güneş
