Abdurrahîm’e..
Yaşarken de kokmakta cesetlerimiz
Belki gri belki beyaz, karanlık da uğradı
Soruversek zihnin çataklarına
Tut ki yemez, yedirir
Zaman bizden müsaade sormadı
Önceden olsa çok söz paralardım
Kendimi ağzımla zımparalardım
İçi hep boş bir bardak ‘u’ harfi
Yüzüme gülen şu lâkayd ‘ü’ harfi
Biz bu dîlin harflerinden değiliz
Yaşarken de kokmakta cesetlerimiz
Ölüm bizi kendisiyle doğruladı
Geçmişimiz söz konusu diyorsun
Kardeşim
Geçen bir şey olmadı..
hâfî
___
*İthaf olunanın mahlasıdır
