Benim ülkü dediğim gür pınarın
Suyu coşkun akar da kaynağı yok
Sonunu görmediğim kavgaların
Posası çoktur ama kaymağı yok
Bizim ilde mert olan öksüz olur
Takdir dilenen yiğit köksüz olur
Sanma sırtı sıvanan yüksüz olur
Hevesten kursağımın yutağı yok
Güneşi susturmaya bir kar yeter
Avuçlarımda nasır sırtımda ter
Bilemedim hangisi daha beter
Hüznümün saçı var da tırnağı yok
Münhasır bakma Konuk Ovası’na
Bahtiyar Yaylası’nın ayvasına
Herkes göçerken kendi yuvasına
Şu eşkıya gönlümün bir dağı yok
Oğuzhan Âsım Güneş
