LATEST POST
Tenhâ İle Münhâ
Hatırla… hayâlinle yeşermişti bu bostanSolgundu güneş, üstelik aylardan ekimdiSağ çıkmayanım ben kara bahtımca lodostanGöğsümde limansın dediğim Mâhperi kimdi? Yollar yürüdüm Zor Dağı’nın dar geçitindeUçtum göçe zorlanmış o kuşlarla berâberSavrulduğum engin denizin bağrı çetin deAşkın yolu dâim bu yokuşlarla berâber Bazen diyorum silsek o hoş günleri düştenDönsek… bana ilk güldüğün ilk şarkıya dönsek-Ki buncası yangınlarımız hep […]
Çağda Yaşadık
Abdurrahim Karakoç’un “Çağda Yaşadık” Redifli Şiirine Nazire Doğrusu, yanlışı kalmadı işinBiz aklın yolduğu çağda yaşadıkAklım var diyen akılsız keşişinBilirkişi olduğu çağda yaşadık Hakk dedi Hakk’ın esirgedikleriBoş kaldı ağır taşın gedikleriYazıcıoğlu Muhsin dedikleriBir Beyin öldüğü çağda yaşadık Unuttuk Kür Şad’ı, Yavuz Başbuğ’uPembe tezkereli kaptı koltuğuİt köpeğin diploma denen tuğuBakkaldan aldığı çağda yaşadık Bezdik adaletinden yargıcındanKalmadı demirin […]
Biz Buradayız
Daire, şehrin eski bir semtindeydi. Daracık sokakların arasında, gri taşlardan örülmüş, avlusunda sararmış asmaların sarktığı, neredeyse nefes almayan bir binanın üçüncü katında yaşıyorduk. Dört kişiydik. Üçümüz ismen vardık; dördüncümüz ise sadece adını andığımızda belirirdi. Mecit, realist yanını güçlendirmek için savaş hikâyeleri okurdu. Fakat bu anlatıların destansı dili, onu aksine daha hayalperest ve mistik birine dönüştürmüştü. […]
Âb-ı Dest
Orhan Şaik’in Destursuz Bağa Girenlerine göz atarken İzinsiz Bağa Girenler dense nasıl olur diye düşünmedim değil. Desturun manasına yakın olsa da onun mahrecindeki şairene yankıyı, nidâyı taşımıyor. Taşımıyor olsa da, tuhaf olan şu ki bu kelimenin manasını bilsek de kendi içimizde izin kelimesi ile eşleştirmeden idrak edemiyoruz. Bu bir çok kelimede başımıza gelen bir durum. […]
Bataklıkta Çırpınmak
Ali Rıza: “Diyelim ki işi kurduk. Kim çalışacak? O tembeller mi?”Leyla: “Tembel değiller çalışıyorlar. Ama kötü işleri var.”Ali Rıza: “Tamam tembel değiller ama salaklar.”Leyla: “Salak değiller. Yoksulluk özgüvenlerini kaybetmelerine ve salak gibi görünmelerine sebep oluyor.” (00:31:34) Leylanın Kardeşleri’nde Aile, Ataerkillik ve İsyan Alegorisi Durgun bir bataklıkta tek başına yüzen ördeğin sessizliği bir tür ölüm alıştırmasıdır. […]
Ayende*
Abdurrahîm’e.. Yaşarken de kokmakta cesetlerimizBelki gri belki beyaz, karanlık da uğradıSoruversek zihnin çataklarınaTut ki yemez, yedirirZaman bizden müsaade sormadı Önceden olsa çok söz paralardımKendimi ağzımla zımparalardımİçi hep boş bir bardak ‘u’ harfiYüzüme gülen şu lâkayd ‘ü’ harfiBiz bu dîlin harflerinden değiliz Yaşarken de kokmakta cesetlerimizÖlüm bizi kendisiyle doğruladıGeçmişimiz söz konusu diyorsunKardeşimGeçen bir şey olmadı.. hâfî […]
Ahh..
Yaşamak için tek sebep olsunGüzel olsun istemek öldükten sonrayıMemnun olarak bakmak aynayaBir sabah daha ölmeden uyanmakUslu kuşlar yaparmış uslu yuvayı -Kölen oldum azat etme istememben bu sözü üç gün önce yazmış gibiyimToplasan birkaç gündür yaşıyor gibiyim Bir, üç, yedi, yirmi yedi, yirmi sekizOturz üç, kırk, kırk bir, altmış üç, doksan dokuzBunları hep kendimi biriktirir gibi […]
Bilal’e..
Yanağına yerleşmiş o parmak izi hatırına.. Yavrucuğumİsmin ne güzel seninOkşayıver ellerimi başınlaGörmediğin yerde açan tomurcukRabıtamdır en sıcak bir kanınla ÇocuğumGeçmişe hünerli bakmayı öğren kiYüreğinde oturtabilesin geçmeyeniBir film onu izlediğin kişi kadar kıymetlidirBuna inan, her sahneye inanma Hayatı filmlerden değil deBir filmi hayatınla öğrendiğin zamanIskalanmış sayılmayız hayat tarafındanSımsıkı sarıl, öpmesine izin ver yüzünüBir tüneyiş sıcacık ve […]